بر خلاف همه ادعاهای صورت گرفته، جشنواره فیلم فجر ضمن برخورداری از استانداردهای فوقالعاده بالا، موفقیتهای چشمگیری کسب کرد! که در حد توان به چند مورد آن اشاره میشود:
برگزاری کنفرانسهای خبری موفق و بیطرف:
کنفرانسهای خبری فیلمهای مختلف آنقدر خوب برگزار شد که جای هیچ انتقادی وجود نداشت. اگر بعضی از کارگردانها بدون بازیگرا اصلی فیلم خود در کنفرانس خاضر شدند، فقط به دلیل مشکلات داخلی عوامل فیلم بود. به عنوان مثال «الناز شاکردوست» که در کنفرانس مطبوعاتی فیلم «رسوایی» حاضر نشد، نه از جو موجود در جشنواره ترسیده بود و نه دیکتاتوری همکارانش او را به این کار واداشت. موضوع بایکوت شدن از سوی فیلمسازانی که غالباً استاد غُر زدن بوده و جز مخالفت با ارزشها، هنر دیگری ندارند هم یک توهم بود و دیگر هیچ.
مقابله با بداخلاقی ضدانقلاب:
مدیران سینمای ما، برنامهریزان و سیاستمداران فرهنگی د راین جشنواره بهخوبی توانستند نیروهای مسألهدار را کنترل کنند. در طی مدت برگزاری جشنواره، حتی یک مورد مصاحبه علیه نظام، هوچیگری، مظلومنمایی، حمایت از بازیگران مسألهدارو... دیده نشد. البته اخباری در این موارد منتشر شد که تماماً غرضورزی بوده و قویاً تکذیب شد.
زیر سوال نبردن احکام الهی:
حجاب، قصاص و دیگر احکام الهی در هیچ یک از فیلمهای حاضر در جشنواره دیده نشد. این مسأله در مورد بازیگران و عوامل فیلمهای برنده جشنواره نیز کاملاً صدق میکرد. اخبار منتشر شده درباره زیر سوال بردن حجاب و قصاص و عفاف و صحبتکردن بیپروا از روابط نامشروع و بقیه موارد هم از اساس دروغ بوده است.
اختتامیه بهیادماندنی:
اینکه عوامل بعضی از فیلمها به اختتامیه نیامده بودند یک اتفاق حاشیهای بود. هیأت داوران هم کاملاً بیطرف و انقلابی رفتار کرد. فضای برای حرفهای بودار کسانی که پای سفره انقلاب نشستهاند هم فراهم نشده بود و کسی با وقاحت تمام، فتنه 88 را یادآوری نکرد.
فیلمهای انقلابی پشت خط نماندند:
همه فیلمهای انقلابی کورد لطف و عنایت قرار گرفته و نکات مثبتشان دیده شد. البته فصاله بین دیده شدن تا پسندیده شدن، قدری طولانی بود که مسوولان مربوطه نتوانستند آن را پر کنند.
